Düşüyorum

Bu gece soğuk buralar
Burnumun ucu buz gibi
Titreyen ellerime bir yer arıyorum
Ama kaçamıyorum gerçeklerden
Sonra birden bir düş beni içine alıyor
Düşümde kayboluyor gerçekler
İçimde sebebini bilmek istemediğim bir kırgınlık kalıyor geriye
Sonra birden bu düşten de ayrılıyorum
Ve görülecek başka düşlere yer açıyorum

Tahtadan Yaptığım Adam

...
tahtadan yaptığım adam 
ağaçtan uzaklaştı
ve insana yaklaştı
yazık ki
ne insan oldu
ne ağaç

Asaf Halet Çelebi

sekolin

Ne güzel  çocuk olabilmek.
Yüzündeki o kocaman gülümsemeyle gözlerini kapatıp, boşlukta sallanabilmek...

Büyük Balık

"Derken zihnimdeki imgeler –babamın şimdiki ve bir zamanlarki hali- birbirine karıştı ve babam o anda yabani, aynı anda hem genç hem yaşlı, ölmekte olan ve yeni doğmuş olan tuhaf bir yaratığa dönüştü. Babam bir mite dönüştü."


Daniel Wallece - Büyük Balık

Zaman

Zaman, karanlığın içine, kurşun ağırlığın balığın boğazına sızdığı gibi sızıyordu.

~Notos Öykü-28, İkinci Fırın Saldırısı, Haruki Murakami~

Sevgilinin Geciken Ölümü

-... Benim hayatımda aşk hiç olmadı. Olamazdı da. Babamın aşk için bizi terk ettiği gün nefret ettim bu dünyanın en bencil duygusundan. Aşk başkalarına hayat hakkı tanımayan bir bencilliğin adıdır...-
(sf-120)

-...Yaşam - ülkemin doğal kaynaklarından en zengin olanı. ...-
(sf-136)

-...Şu yeryüzünde her şey bizim uydurduğumuz hikayelerden ibaret. Ne yazık ki bir süre sonra bu hikayelerin sınırları içinde yaşamayı tercih ediyoruz. Belki de kendimizi bu şekilde güvende hissediyoruz.-
(sf-152)

-İnsanlar arasındaki sınırları kim düzenliyor ? İnsan düşündüklerini eyleme geçirmediği sürece sorumluluk yüklenmiyor mu ?
(sf-156)

-İnsanlar ancak kendi bedenleri ve ruhları üzerinde açılan yaraların acısını gerçekten hissederler. İnsanlar ancak kendi küçük dünyalarındaki işaretleri algılayabilirler.-
(sf-183)

-Birisi bir başkasını bu kadar çok düşünürse onu hiç yoktan yaratamaz mı ? Belki de benim hayal gücümün bir oyunusun.-
(sf-196)

-... Ben senin yerine, senin için bedel ödüyorum. Bu yüzden ben de senin gibi bir hücreye sıkışıp kalıyorum. Duvarlarının yapıtaşları gözyaşı olan bir hücre. Peki yaratılan yaratıcısının sınırlarını aşabilir mi? Yaratan, kendi günahlarının bedelini ödetmek için birini yarattığı için bu sınırı aşabilir mi ? Dört yanı acıyla çevrili bir varlık ne yapabilir öylece durmaktan başka ? Yaratıcısının hayalinin içindeki insan Berzah aleminde öylece asılı duruyor... Bir damla gözyaşının içinde. O yüzden bugün hiç bitmek bilmiyor. Berzah' ta güneş hiç doğmadığı için... -
(sf-198)

-Artık kime ait olduğu belirsizleşmiş olan ses sustu.
Tüm söylenen sözler geri gelmeyenlerin alemine karışarak yok oldu.
Berzah'takiler için hatırlanması güç bir rüyadan ibaret olan gerçeklik, meçhul yaratıcının zihninde acının ve kederin ipliğiyle örülmeye devam ediyordu. -
(sf-199)

Bitirgen

-... büyümek hem büyülü hem buhranlı bir şeymiş meğer. Bulutu gördün mü yağmura hazırlanmak demekmiş, kaçışlara açılan bir saçak altı, yolculamalara hazır bir durakmış.-
(sf-88)

-... Artık ne bir kız çocuğunun günlüğü yetiyor anlatmaya her şeyi, ne cevval bir akıl, ne harlı bir kalp, ne de kabuğuna haiz bir ceviz... Olmuyor, böyle olmuyor. -
(sf-94)

Figen ŞAKACI -BİTİRGEN bir uzun hikaye

-Ölümü haketmemiş olanlar, yaşamı da haketmemişlerdir.-

Aziz NESİN

Hurda Kız

Eskiden bir kız vardı
Yapılmıştı hurdadan
Çok pis görünürdü
Beterdi kokarcadan

Her zaman mutsuzdu
Veya bunalımda- belki çok vakit geçirdiği için
Çöplerin arasında

Neşeli olduğu tek an
Stan'i gördüğü zaman
O da bu civardan
Çöpleri toplayan adam

Hurda Kız'ı çok seviyordu
Ve ona evlenme teklif etti
Ama o kendini çoktan
Çöp öğütücüye atıvermişti.

Tim BURTON

İZ

Acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun
izlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma,
orada o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili
benden savrulan parçalar kurusa da,
izleri var hala yolun kenarında.

İzini sür yolun, acının ormanı büyütür insanı
vakit geniştir, ufuk sandığından daha yakın
acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun,
ustası olacaksın içine gerdiğin tellerin
hangi sızıyla titrer içinde, hangi sesle
büyük bir aşk, hangi sesle ölür, bileceksin.

Ne zamandı bilmiyorum. Yaşadıklarından sana
kalan tortu, seni olduğun yere çakan, olduğun
yerde fırtına koparan korku. Kendi sarmalında
döndün, döndün, sanma ki daha dönmeyeceksin
kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun.

Şimdi, acının ormanından geçiyorsun
her şey bir daha kanasa da
ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben
geç meleğim, senin de şarkıların olsun
içindeki telleri titreten.
Birhan KESKİN


** Birhan Keskin, 2011 Metin Altıok Şiir Ödülü'ne değer görülen şairdir kendisi.

Elif

"Hayat ancak ölünce uyanacağımız bir rüyadır. Yaşadığımız sürece zaman akar gider."

Paulo Coelho-Elif

Nietzsche-1

"Aydınlanmış ve bilgelerin dediği gibi, ben tümüyle bir bedenden başka bir şey değilim. Ruh, beden üzerine tanımlanmış bir başka sözcüktür yalnızca."

Böyle Buyurdu Zerdüşt- Friedrich Nietzsche

Bulantı

"...Benim bildiğim nesnelerin insana dokunmaması gerekir. Çünkü canlı değillerdir. Aralarında yaşar, onları kullanır, sonra yerlerine koyarız. Onlar sadece yararlıdırlar. Oysa bana dokunuyorlar. Çekilmez bir durum bu. Onlarla bağlantı kurmak korkutuyor beni. Sanki birer canlı hayvan.
Şimdi anlıyorum. Geçen gece deniz kıyısında, çakıl taşını elime aldığım zaman ne duyduğumu şimdi daha iyi anlıyorum. İçim bayılır gibi olmuştu. Bu duygunun çakıl taşından geldiğinden, ellerime ondan geçtiğinden kuşkum yok. Evet, evet ta kendisi, ellerde duyulan bir çeşit bulantı bu. ...." (sf.28)

"....Her an, ardından geleni getirmek için ortaya çıkar. ...." (Sf. 65)

"...İki kent arasındayım, biri bilmiyor beni, öteki artık tanımıyor. ... " (Sf. 231)

Jean-Paul SARTRE (Bulantı )

KAN VAR BÜTÜN KELIMELERIN ALTINDA

...
Kan var bütün kelimelerin altında
İşte o kandır senin gülüşün
Sızmıştır yaşamın derinlerine
Siyahtır orda kırmızıdır
Daldan dala atlar
Sever çocuklara anlatılan masalları
Ama iş savunmaya gelince
Yalnız alevi savurur
Ve güneşin solmaz çekirdeğini
Yalnız doruklarda

Umulmadık bir gün olabilir bugün
Kan var bütün kelimelerin altında

     CEMAL SÜREYA

ölüm gelecek ve senin gözlerine bakacak

Ölüm gelecek ve senin gözlerine bakacak
sabahtan akşama dek, uykusuz, sağır, eski pişmanlık
ya da anlamsız bir ayıp gibi
ardını bırakmayan bir ölüm.
Bir boş söz, bir kesik çığlık,
Böyle görünür her sabah
yalnız senin üzerinde
kıvrımlar yansıtırken aynada.
Hangi gün, ey sevgili umut,
bizler de öğreneceğiz senin
yaşam olduğunu hiçlik olduğunu.

Herkese bir bakışı var ölümün.
Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak
Bir ayıba son verir gibi olacak,
belirmesini görür gibi
aynada ölü bir yüzün,
dinler gibi dudakları kapalı ağzı.
O derin burgaca ineceğiz sessizce.
22 Mart '50

CESARE PAVES

(Çev: Cevat ÇAPAN )

DÜNYANIN EN TUHAF MAHLUKU

Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir.Blogger kullanıcıları bu yazıyla karşılaştılar son günlerde sahip oldukları ya da takip ettikleri blogları açmak istediklerinde. Evet siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmişti. Özellikle bu yüzden blogger'da blog açma sürecim hızlandı ve hemen karar verdim. Belki de tepkimi bu şekilde göstermek benim açımdan yapabileceğim tek şey şu anda.
Ve evet blog açıldı, blog adresi alındı. Peki başlık ne olacak? Ne koymalıydım blogun başlığını ? Gözüme birden masamın üzerinde duran Nazım ilişti. Evet çok düşünmeme gerek yoktu. Bu kadar çok tuhaflığı yaşarken bu topraklar üzerinde ve çok da normal olmayan biri olarak bence çok da uygun bir başlıktı. O zaman olsun bakalım, "Dünyanın en tuhaf mahluku"...

Blog başlığımı; sıkıntılı, neşeli, hüzünlü... her anımı paylaştığım Nazım Hikmet' e borçluyken ilk paylaştığım şey de bir Nazım eseri olmalıydı. Ve şimdi ben de öyle yapıyorum. Dünyanın en tuhaf mahlukuna Nazım'ın dizeleriyle sesleniyorum.

Dünyanın en tuhaf mahluku

Akrep gibisin kardeşim,
korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.
Serçe gibisin kardeşim,
serçenin telaşı içindesin.
Midye gibisin kardeşim,
midye gibi kapalı, rahat.
Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.
Bir değil,
beş değil,
yüz milyonlarlasın maalesef.
Koyun gibisin kardeşim,
gocuklu celep kaldırınca sopasını
sürüye katılıverirsin hemen
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.
Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
hani şu derya içre olup
deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.
Ve bu dünyada, bu zulüm
senin sayende.
Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak
kabahat senin,
— demeğe de dilim varmıyor ama —
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!
Nazım Hikmet RAN